Logo

صفحه اصلي > اجتماعی > عزم مردم ایستاده برای وطن

عزم مردم ایستاده برای وطن


18 فروردین 1405. نويسنده: monshi


حضور مردم در خیابان علاوه بر جلوه مقاومت و ایستادگی برای وطن پاسخی به یاوه گویی های دشمنان است که در رسیدن به اهداف خود ناکام مانده اند و این شبها خیابانها خالی نیستند.
با گذشت بیست و هفت شب همچنان مقاومت با حضور در خیابانها باقی است و مردم بر ایستادگی تا حصول به پیروزی نهایی تاکید دارند .
امشب علاوه بر تجمع اقشار های مختلف مردم کاروان های خودرویی نیز دیده می شود که همسو با مردم پرچم به دست ، پرچم های جمهوری اسلامی ایران را به نشانه عزت و سربلندی می گردانند.
در دل این شبها عزم استوار مردمانی که خیابان را تا پیروزی نهایی ترک نمی کنند مشهود است ، انسانهایی که در کنار هم هدف مشترکی را دنبال می کنند که آن هم عزت برای جمهوری اسلامی ایران است.
در بین اجتماع کنندگان پرشور حضور کودکان و نوجوانان نمادی از تداوم و انتقال آرمانها به نسل آینده است که چهره های معصوم آنان با شعارهای امید وپیروزی نوید بخش اینده روشن برای جمهوری اسلامی ایران است که در ان یاد و راه شهدا با همان شور وباور نسل های گذشته نگه داشته می شود.به گزارش ایرنا آنچه این روزها در شهرهای مختلف ایران در حال رخ دادن است، تنها یک تجمع مقطعی نیست؛ «شب‌های اقتدار» به روایت تصاویر و گزارش‌های میدانی، به یک «فرهنگ مقاومت شبانه» تبدیل شده که ریشه در عمق باورهای ملی و مذهبی ایرانیان دارد. آنچه این حرکت را از منظر تاریخی متمایز می‌کند، تداوم، خودجوشی و تنوع طیف‌های شرکت‌کننده در آن است.این حضورهای شبانه خیلی زود از یک واکنش آنی به یک الگوی رفتاری جمعی تبدیل شد و بررسی روند این تجمعات نشان می‌دهد که مردم با عبور از فراز و نشیب‌های مختلف — از جمله موج‌های سنگین بمباران‌های هوایی دشمن، برودت هوا و بارندگی، نه‌تنها تزلزلی به خود راه ندادند، بلکه هر شب بر تنوع نمادهای مشارکت خود افزودند.نکته حائز اهمیت پیوند ناگسستنی این حضورها با مفهوم «وطن» فراتر از هرگونه مناسبت سیاسی یا جناحی است؛ در حالی که در بسیاری از جوامع، بحران‌های امنیتی و بلایای طبیعی به خلوت شدن معابر عمومی می‌انجامد، در تجربه «شب‌های اقتدار»، شاهد پدیده‌ای معکوس هستیم.از منظر جامعه‌شناختی، آنچه این شب‌ها را در تاریخ معاصر ایران ماندگار می‌کند، عبور از الگوهای کلاسیک و ورود به مرحله‌ای از «خودآگاهی جمعی» است. مردم در این تجمعات، دیگر صرفاً برای بیان یک موضع سیاسی گرد هم نمی‌آیند، بلکه حضور خود را به مثابه یک کنش معنادار در دفاع از تمامیت ارضی و تمامیت معنوی کشور تعریف کرده‌اند.این همان نقطه‌ای است که یک رویداد خبری را به «سند تاریخی» تبدیل می‌کند؛ جایی که زنان و مردان با هر سلیقه و در هر نقطه از کشور، گویی یک سخن بیشتر ندارند: «وطن»، و یک رفتار را تکرار می‌کنند: ماندن در صحنه.
بازگشت