صفحه اصلي > یادداشت > ایرانِ متحد، ایرانِ مقتدر
ایرانِ متحد، ایرانِ مقتدرامروز, 08:28. نويسنده: monshi |
 تاریخ ایران، سرشار از بزنگاههایی است که در آن سرنوشت ملی نه فقط در میدان سیاست، بلکه در میدان اراده عمومی رقم خورده است. سید محمد حسینی ابراهیم آباد/ هرگاه فشارهای بیرونی افزایش یافته، هرگاه تهدیدها رنگ و بوی جدیتری به خود گرفته و هر زمان دشمنان این سرزمین گمان بردهاند که میتوانند از شکافهای داخلی عبور کنند، آنچه معادله را برهم زده، «وحدت ملی» بوده است؛ سرمایهای نامرئی اما تعیینکننده که بارها ایران را از پیچهای تاریخی عبور داده است.از پیروزی انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ تا دوران دفاع مقدس و از سالهای تحریمهای گسترده تا جنگ ترکیبی رسانهای امروز، یک اصل ثابت باقی مانده است: انسجام مردم در کنار یکدیگر. در روزهایی که انقلاب به رهبری روحالله خمینی به پیروزی رسید، آنچه نظام پیشین را وادار به عقبنشینی کرد، تنها تحولات سیاسی نبود؛ حضور یکپارچه مردمی بود که با وجود تفاوتهای فکری، زیر پرچم ایران ایستادند. در سالهای دفاع مقدس نیز، زمانی که رژیم بعث عراق به رهبری صدام حسین جنگی تمامعیار را علیه ایران آغاز کرد، این وحدت ملی بود که کشور را از آزمونی سخت عبور داد. وحدت ملی به معنای حذف اختلاف سلیقهها نیست. جامعه پویا، جامعهای است که در آن نقد، گفتگو و تضارب آرا جریان دارد. اما تفاوت دیدگاه با شکاف ملی تفاوتی بنیادین دارد. اختلاف سلیقهها در چارچوب منافع ملی میتواند به رشد و پویایی منجر شود، اما هنگامی که خطوط اصلی منافع کشور کمرنگ شود، بستر سوءاستفاده دشمنان فراهم میشود. آنچه در بزنگاههای تاریخی اهمیت مییابد، اولویت دادن به «ایران» بر هر سلیقه و گرایش دیگری است. امروز فشارهای خارجی تنها در قالب تحریمهای اقتصادی تعریف نمیشود. جنگ روایتها، عملیات روانی و تلاش برای ایجاد یأس اجتماعی، بخش مهمی از راهبردهای جدید علیه ملتهاست. در چنین شرایطی، رسانهها و نخبگان نقش دوچندان دارند. آنان میتوانند با برجستهسازی نقاط قوت و در عین حال نقد منصفانه ضعفها، امید اجتماعی را تقویت کنند. جامعهای که امید دارد، جامعهای است که ایستادگی میکند؛ و جامعهای که ایستادگی میکند، شکستناپذیر است. حضور گسترده مردم در صحنههای ملی، پیام روشنی به بیرون از مرزها ارسال میکند. این حضور، صرفاً یک مراسم یا تجمع نیست؛ اعلام این واقعیت است که ملت ایران در موضوعات اساسی، دچار تزلزل نیست. دشمنان ممکن است بر مشکلات اقتصادی یا چالشهای مدیریتی تمرکز کنند، اما آنچه معادلات آنان را به هم میزند، پیوند عمیق مردم با هویت ملی و تاریخی خود است. در این میان، مسئولیت مسئولان نیز کماهمیت نیست. اعتماد عمومی زمانی تقویت میشود که کارآمدی، شفافیت و عدالت در تصمیمگیریها دیده شود. وحدت ملی یک خیابان یکطرفه نیست؛ مردم با حضور و حمایت خود سرمایه اجتماعی میآفرینند و حاکمیت با پاسخگویی و خدمت صادقانه این سرمایه را تقویت میکند. هر اندازه این چرخه اعتماد مستحکمتر باشد، کشور در برابر فشارهای خارجی مقاومتر خواهد بود. تجربههای تاریخی نشان داده است که ایران هرگاه بر داشتههای درونی خود تکیه کرده، مسیر پیشرفت را هموارتر یافته است. جوانان تحصیلکرده، ظرفیتهای علمی، منابع انسانی و فرهنگی و پیشینه تمدنی، پشتوانههایی هستند که در سایه انسجام ملی به ثمر مینشینند. دشمنان ممکن است ابزار فشار در اختیار داشته باشند، اما اراده یک ملت متحد، ابزاری قدرتمندتر است. وحدت ملی، شعاری مناسبتی نیست؛ راهبردی دائمی برای عبور از طوفانهاست. در جهانی که تحولات با سرعتی بیسابقه رخ میدهد و رقابتهای سیاسی و اقتصادی شکل پیچیدهتری یافته، کشورهایی موفقترند که در درون، از همبستگی بالاتری برخوردار باشند. ایران نیز از این قاعده مستثنا نیست. هر اندازه سرمایه اجتماعی تقویت شود، قدرت چانهزنی کشور در عرصه بینالمللی افزایش مییابد. امروز بیش از هر زمان دیگری، نیازمند آن هستیم که بر مشترکات خود تأکید کنیم؛ بر هویت ایرانی، بر استقلال، بر عزت ملی و بر آیندهای که با تلاش جمعی ساخته میشود. اختلافها میآیند و میروند، دولتها تغییر میکنند، اما ایران باقی میماند. این سرزمین، با تاریخ و تمدن چند هزار سالهاش، زمانی مقتدرتر خواهد بود که فرزندانش در بزنگاهها کنار یکدیگر بایستند.ایرانِ متحد، ایرانِ مقتدر است؛ و این حقیقتی است که تاریخ بارها آن را اثبات کرده است. بازگشت |