واقعا مطالبات مردم در پی اعتماد به متولیان گفتمان اعتدال در همین حد سطحی و ساده بوده است؟ آیا افراطی که آقای نهاوندیان رویگردانی از آن را به مفهوم اقبال به اعتدال توصیف کرده، غیر از اینها بوده که یک خاطره نه چندان مرتبط را از اتفاقی که یقینا نیاز به ریشه یابی و بررسی دقیق دارد، حاصل حاکمیت گفتمان اعتدال در جامعه بدانیم؟