مهارت؛ حلقه مفقوده اشتغال پایدار
سپیدارآنلاین: گروه یادداشت
در سالهای اخیر، بیکاری جوانان به یکی از مهمترین دغدغههای اقتصادی و اجتماعی کشور تبدیل شده است.
سید محمد حسینی ابراهیم آباد/ در حالی که هر سال هزاران نفر از دانشگاهها فارغالتحصیل میشوند، بسیاری از آنان برای ورود به بازار کار با چالشهای جدی مواجه هستند. یکی از دلایل اصلی این وضعیت، فاصله میان آموزشهای نظری و مهارتهای مورد نیاز بازار کار است؛ فاصلهای که اگر کاهش نیابد، نهتنها فرصتهای شغلی از دست میرود، بلکه سرمایه انسانی کشور نیز با آسیب روبهرو خواهد شد.امروزه کارفرمایان بیش از آنکه به مدرک تحصیلی توجه کنند، به توانایی انجام کار، خلاقیت، تجربه و مهارتهای عملی اهمیت میدهند. بسیاری از مشاغل جدید نیز نیازمند مهارتهایی هستند که در چارچوب آموزشهای سنتی کمتر به آنها پرداخته میشود. از این رو، مهارتآموزی دیگر یک انتخاب نیست، بلکه ضرورتی برای حضور موفق در بازار کار است.مراکز آموزش فنی و حرفهای، هنرستانها، دانشگاههای مهارتمحور و دورههای تخصصی بخش خصوصی میتوانند نقش مؤثری در تربیت نیروی انسانی کارآمد ایفا کنند. آموزش مهارتهای فنی، فناوریهای نوین، بازاریابی دیجیتال، برنامهنویسی، تعمیرات تخصصی، صنایعدستی و دهها رشته دیگر، فرصتهای تازهای برای اشتغال و حتی کارآفرینی ایجاد میکند. جوانی که مهارت کافی داشته باشد، نهتنها شانس بیشتری برای استخدام دارد، بلکه میتواند با راهاندازی کسبوکار خود، برای دیگران نیز فرصت شغلی فراهم کند.از سوی دیگر، لازم است نگاه جامعه نیز نسبت به مهارت تغییر کند. سالهاست که مدرکگرایی بر فرهنگ آموزشی کشور سایه انداخته، در حالی که بسیاری از افراد دارای مهارت، درآمد و امنیت شغلی بیشتری نسبت به برخی فارغالتحصیلان دانشگاهی دارند. موفقیت در دنیای امروز بیش از هر زمان دیگری به توانایی حل مسئله، یادگیری مستمر و مهارت عملی وابسته است.در این میان، همکاری میان دولت، دانشگاهها، صنایع و بخش خصوصی اهمیت ویژهای دارد. اگر آموزشها بر اساس نیاز واقعی بازار طراحی شوند و ارتباط میان مراکز آموزشی و بنگاههای اقتصادی تقویت شود، مسیر ورود جوانان به بازار کار نیز هموارتر خواهد شد. حمایت از دورههای کارآموزی، توسعه آموزشهای مهارتی و تشویق کارفرمایان به جذب نیروهای آموزشدیده، از جمله اقداماتی است که میتواند به کاهش بیکاری کمک کند.توسعه هر کشوری بر پایه نیروی انسانی توانمند شکل میگیرد و این توانمندی بدون مهارت حاصل نمیشود. امروز، سرمایهگذاری در آموزشهای مهارتی، سرمایهگذاری برای آینده اقتصاد، تولید و اشتغال کشور است. اگر مهارت را به عنوان یک اولویت ملی بپذیریم، میتوان امیدوار بود که جوانان با اعتمادبهنفس بیشتری وارد بازار کار شوند و مسیر توسعه اقتصادی نیز با شتاب بیشتری ادامه یابد