پایگاه خبری و تحلیلی سپیدار آنلاین

این لحظات، سخت‌ترین و جانکاه‌ترین لحظات زندگی است، لحظاتی که در آن، قلب‌ها از درد می‌سوزد و اشک‌ها بی‌اختیار جاری می‌شوند.
علیرضا جان، فرزند دلاور ایران، تو با جان خود، امنیت و آرامش ما را خریدی. تو که در راه دفاع از میهن و ارزش‌های والای انسانی، جان بر کف نهادی، امروز در آغوش خاک وطن آرام خواهی گرفت. خاک مقدسی که تو برای حفظ آن، لحظه‌ای از پای ننشستی.در این لحظه‌ی وداع، مادر داغدار، با چشمانی پر از اشک، نگاهش به تابوت پسرش دوخته و قلبش از درد شکسته، با خود زمزمه می‌کند: «علیرضا، پسرم، تو رفتی اما یادت همیشه در قلب من زنده است.» پدر، با چشمانی سرخ و دلی پر از غم نجوا می کند: «پسرم، تو افتخار ما هستی. راهت ادامه دارد.»برادران و خواهران، دوستان و همرزمان، همه در سکوتی عمیق، شاهد این لحظه‌ی سخت هستند. هر یک از آنها، در دل خود، قول دادند که راه علیرضا را ادامه دهند و پرچم افتخار و شرف را بالا نگه دارند.لحظه‌ی تدفین، لحظه‌ی اتحاد و همبستگی بود. مردم شهیدپرور اشتهارد، با قلب‌هایی پر از عشق و ایمان، دور تابوت شهید جمع شده بودند. آنها با اشک‌ها و دعاهایی که از اعماق وجودشان برمی‌خواست، شهید را بدرقه کردند.اما در میان این همه غم و اندوه، نوری از امید می‌درخشد. نوری که از ایمان و اعتقاد به راه شهیدان سرچشمه گرفته است. علیرضا، اگرچه جسمش در خاک آرام گرفت، اما روحش جاودانه شد. او در قلب‌های ما زنده است و راهش ادامه دارد.در این لحظه‌ی سخت و جانکاه، ما به یاد می‌آوریم که شهادت، پایان راه نیست، بلکه آغاز زندگی جاودانه است. علیرضا، تو در کنار دیگر شهدای والامقام، در بهشت برین آرام گرفته‌ای و ما، در این جهان، قول می‌دهیم که راهت را ادامه دهیم و یادت را گرامی بداریم.