پایگاه خبری و تحلیلی سپیدار آنلاین

با فرارسیدن «دهه امامت و ولایت»، ما در برابر یکی از عمیق‌ترین مفاهیم بنیادین اسلام ایستاده‌ایم؛ مفهومی که فراتر از یک جایگاه سیاسی یا یک سلسله‌ی تاریخی، ریشه در ضرورتِ هدایتِ انسانی دارد.
احسان فلاحت پیشه/ این دهه، بیش از آنکه فرصتی برای مرور وقایع سال‌های نخست اسلام باشد، باید فرصتی برای «بازخوانیِ معنا» و پیوند زدنِ آن با نیازهای مبرم امروزمان باشد. پرسش اصلی این است: در دنیایی که دچار بحران‌های معنایی، اخلاقی و هویت‌محور شده است، مفهوم امامت و ولایت چه پاسخی برای ما دارد؟امامت، در جوهر خود، یعنی «حضورِ هدایت‌گر در میانه‌ی آشوب‌ها». امامت تنها به معنای حکومت کردن نیست، بلکه به معنای پاسداری از ارزش‌های متعالی در برابر جریان‌های افراطی و انحرافی است. اگر تاریخ را ورق بزنیم، می‌بینیم که چالش‌های دوران امامان معصوم، تکرارِ چالش‌های دوران ماست؛ تفاوت تنها در ابزارها و جبهه‌هاست. امروز نیز ما در برابر موجی از ارزش‌های مخدوش، مدیریت بحران‌های اجتماعی و تضعیف اراده‌ی جمعی، دقیقاً به همان «رهبریِ معنایی» و «ولایتِ الهی» نیاز داریم که امامت در ذات خود دارد.مطالبه‌ی ما در این دهه، خروج از «شعارگراییِ مذهبی» و ورود به حوزه «عملِ ولایتی» است. ولایت در مفهوم حقیقی خود، یعنی پذیرشِ مسئولیت در برابر جامعه. اگر ادعای ولایت داریم، باید این مفهوم را در زیستِ روزمره‌ی خود، در سیاست، در اقتصاد و در آموزش بازسازی کنیم. ولایت یعنی ایستادگی در برابر ظلم، یعنی عدالت‌خواهی در برابر بی‌عدالتی، و یعنی نفوذناپذیری در برابر فرهنگ‌های منحرفی که می‌خواهند معنای زندگی را برای نسل جوان از بین ببرند. ما نباید امامت را در کتاب‌های تاریخ جستجو کنیم، بلکه باید تلاش کنیم تا «اراده‌ی امامت‌گ
ونه» را در ساختارهای اجتماعی و رفتارهای فردی بازتولید کنیم.
بنابراین، دهه امامت نباید تنها به ذکر مصیبت‌ها یا برگزاری مراسم‌های رسمی محدود شود. این دهه باید زمانِ «خودسازی و بازسازی» باشد. زمانِ آنکه از خود بپرسیم: آیا ما در مسیرِ هدایت هستیم یا در مسیرِ انحراف؟ آیا اراده‌ی ما در برابر چالش‌های عصر حاضر، قدرتمند است یا در برابر اولین موجِ وسوسه‌ها فرو می‌پاشد؟در نهایت، ولایت برای ما یک «میراث» نیست که صرفاً آن را حفظ کنیم، بلکه یک «مأموریت» است که باید آن را به پیش ببریم. ما از خود و از جامعه می‌خواهیم که در این دهه، نگاه خود را از «گذشته‌گراییِ صرف» به سوی «آینده‌سازیِ مبتنی بر ارزش‌ها» تغییر دهیم. اگر بتوانیم روحِ امامت را در مدیریتِ بحران‌ها، در تربیت نسل جوان و در ایستادگی برای حق، جاری کنیم، آن زمان است که این دهه از معنای واقعی خود بهره‌مند خواهد شد. امامت، راهبرِ ما در عبور از بحران‌های امروز و ساختن تمدنی است که در آن، حقیقت بر ماده و اراده بر ناامیدی پیروز می‌شود.
---