پایگاه خبری و تحلیلی سپیدار آنلاین

یکی از عوامل مستاصل شدن دشمن که این روزها تنها با سلاح‌های سخت حمله نمی‌کند؛ بلکه به روایت‌های دروغین، یورش آورده، ایستادگی مردم در خیابانها است که نمادی از وحدت به شمار می رود.
دشمن تمام تلاش خود را برای خدشه دار کردن اتحاد ملت جمهوری اسلامی بکار بست تا حس همدردی و همدلی که سرمایه اصلی است را بخشکاند اما موفق نشد.
بنابراین قرارهای شبانه شدند نماد وحدت ، صداهای یکصدایی که اتحاد را در میدان خیابان به نمایش گذاشتند و همین یکپارچگی شد بلای جان دشمن، بطوریکه به روایت های دروغین از حضور پرشور در میدان روی آورد.هرچه روایتهای دروغین دشمن بیشتر شد ، قرارها در میدان خیابان پررنگ تر شد بطوریکه در چهل و سومین شب هم مردم استان البرز به خیابانها آمدند چراکه این جنگ هرچه بیشتر دشمن را رو به زوال برد ، برای جمهوری اسلامی ایران عزت آفرید.عزت و سربلندی که در سایه وحدت آن هم وحدتی نشات گرفته از نیروهای مسلح دست به ماشه ، مردم حاضر در میدان خیابان و مسوولان قدردان مردم و در کنار آنان خلاصه می شود.صداها فقط یک صدا است، جانفدایی برای ایران ، ایرانی که عزتمند بوده و این روزها چشم امید تمام آزادی خواهان بواسطه شکستن هیمنه پوشالی آمریکا و اسراییل شده است.
دشمن تفرق مردم جمهوری اسلامی را می خواهد اما راه همدلی مسیری روشن برای ایستادگی است که هیچگاه با وجود آن پیوندهای عمیق انسانی گسسته نمی شود.به گزارش ایرنا آنچه این روزها در شهرهای مختلف ایران در حال رخ دادن است، تنها یک تجمع مقطعی نیست؛ «شب‌های اقتدار» به روایت تصاویر و گزارش‌های میدانی، به یک «فرهنگ مقاومت شبانه» تبدیل شده که ریشه در عمق باورهای ملی و مذهبی ایرانیان دارد. آنچه این حرکت را از منظر تاریخی متمایز می‌کند، تداوم، خودجوشی و تنوع طیف‌های شرکت‌کننده در آن است.این حضورهای شبانه خیلی زود از یک واکنش آنی به یک الگوی رفتاری جمعی تبدیل شد و بررسی روند این تجمعات نشان می‌دهد که مردم با عبور از فراز و نشیب‌های مختلف — از جمله موج‌های سنگین بمباران‌های هوایی دشمن، برودت هوا و بارندگی، نه‌تنها تزلزلی به خود راه ندادند، بلکه هر شب بر تنوع نمادهای مشارکت خود افزودند.نکته حائز اهمیت پیوند ناگسستنی این حضورها با مفهوم «وطن» فراتر از هرگونه مناسبت سیاسی یا جناحی است؛ در حالی که در بسیاری از جوامع، بحران‌های امنیتی و بلایای طبیعی به خلوت شدن معابر عمومی می‌انجامد، در تجربه «شب‌های اقتدار»، شاهد پدیده‌ای معکوس هستیم.
از منظر جامعه‌شناختی، آنچه این شب‌ها را در تاریخ معاصر ایران ماندگار می‌کند، عبور از الگوهای کلاسیک و ورود به مرحله‌ای از «خودآگاهی جمعی» است. مردم در این تجمعات، دیگر صرفاً برای بیان یک موضع سیاسی گرد هم نمی‌آیند، بلکه حضور خود را به مثابه یک کنش معنادار در دفاع از تمامیت ارضی و تمامیت معنوی کشور تعریف کرده‌اند.این همان نقطه‌ای است که یک رویداد خبری را به «سند تاریخی» تبدیل می‌کند؛ جایی که زنان و مردان با هر سلیقه و در هر نقطه از کشور، گویی یک سخن بیشتر ندارند: «وطن»، و یک رفتار را تکرار می‌کنند: ماندن در صحنه.