خانواده؛ سنگرِ نخستینِ تابآوری
سپیدارآنلاین: گروه اجتماعی
در پیچوخمهای زندگی و طوفانهای بحران، «خانواده» اولین جایی است که ما در آن به دنبال امنیت میگردیم. نه به عنوان یک درمانگرِ همهفنحریف، بلکه به عنوان نخستین «شبکه حمایتی» که میتواند فشارِ ناشی از دردهای پنهان را قبل از آنکه به بحرانی غیرقابلکنترل تبدیل شوند، تعدیل کند.
اما حقیقت این است: بسیاری از خانوادهها با نیتِ خیر، به جای حمایت، به سمتِ «کنترل» میروند.
چرا خانواده «نخستین» شبکه حمایتی است؟
پیش از آنکه سیستمهای بهداشت روان یا مداخلات تخصصی وارد عمل شوند، این خانواده است که اولین نشانهها را میبیند. اما وظیفهی خانواده در این شبکه چیست؟
• شنیدنِ بدون قضاوت: گاهی فردِ بحرانزده نیاز به راهکار ندارد؛ او نیاز دارد کسی باشد که حرفهایش را بدونِ پیشداوری یا «باید و نباید» بشنود.• پذیرشِ فضایِ امن: خانه باید امنترین مکان برای اعتراف به دردها باشد. وقتی خانواده «شرم» را از بین میبرد، «ترس» از بیان مشکلات نیز از بین میرود.
گذار از «کنترل» به «توانمندسازی»
بسیاری از ما در مواجهه با رنجِ عزیزانمان، دستپاچه میشویم. سعی میکنیم با دستور دادن، محدود کردن یا تحمیلِ روشهای خودمان، آنها را از بحران نجات دهیم. این همان نقطهای است که حمایت به «کنترل» تبدیل میشود و فرد را تنهاتر میکند.
توانمندسازی در خانواده یعنی:
۱. به جای «حل کردنِ مشکل»، «شاهدِ درد بودن»: اجازه دهیم عزیزمان بداند در کنارش هستیم، حتی اگر راهکاری برای حل مشکلش نداریم. حضورِ ما، پیامی بزرگتر از هر توصیه است.
۲. تشویق به حرف زدن: به جای اینکه بگوییم «درست میشه، غصه نخور»، بگوییم «میشنوم که چقدر داری اذیت میشی، از چی میترسی؟»
۳. شناختِ مرزها: خانواده باید بداند چه زمانی «گوشِ شنوا» بودن کافی است و چه زمانی باید «دستِ یاری» تخصصی (مشاور، روانشناس یا نهادهای حمایتی) را واردِ شبکه کرد.
سخن پایانی:
خانواده قرار نیست بارِ تمامِ دنیا را به دوش بکشد. خانواده قرار است «پایگاهی» باشد که فرد از آنجا، قدرتِ کافی برای روبرو شدن با واقعیت را پیدا کند. بیایید نقشمان را در خانواده بازتعریف کنیم: نه به عنوانِ مدیرِ بحران، بلکه به عنوانِ همراهِ سفر.
خانوادهای که یاد میگیرد چگونه «گوش دهد»، قدرتمندترین شبکه پیشگیری از خودکشی و آسیبهای اجتماعی است.
زینب جعفرنژاد
کارشناس مسئول سلامت روانی، اجتماعی و اعتیاد مرکز بهداشت غرب کرج