پایگاه خبری و تحلیلی سپیدار آنلاین

هر سال، وقتی خرداد ماه از راه می‌رسد، بوی خاکِ خرمشهر با بوی خون و شکوه در هم می‌آمیزد.
مصطفی جعفری / ۳ خرداد، تنها یک تاریخ در تقویم نیست؛ یک فریاد است که از میان ویرانه‌های جنگ برخاست و به گوش تاریخ رسید. روزی که خرمشهر، آن شهرِ پناه و آن خنده‌ی بی‌آلایش، پس از سال‌ها اسارت در چنگال تاریکی، دوباره در آغوش وطن آرام گرفت. امروز که به مناسبت سالروز آزادسازی این شهر باستانی نگاه می‌کنیم، تنها به بازگشتِ جغرافیایی یک شهر فکر نمی‌کنیم؛ ما از بازگشتِ یک روح، یک غیرت و یک معنا سخن می‌گوییم.خرمشهر، پیش از آنکه به سمفونیِ گلوله‌ها و انفجارها تبدیل شود، قلب تپنده‌ی اقتصاد و زندگی در جنوب بود. شهری که با رودخانه‌ی کارون، پیوند جاودانه‌ای با تاریخ داشت. اما در سال‌های سخت جنگ، این شهر شاهدِ یکی از تلخ‌ترین فصول تاریخ معاصر بود. خرمشهر نه فقط یک شهر، که نمادی از بی‌رحمیِ دشمن و در عین حال، نمادی از مقاومتِ بی‌حد و مرز شد. شهر پناه، که پناهگاهِ هزاران بی‌گناه بود، خود بی‌‌پناه شد و زیر آوارِ بمباران‌ها، به خاکستر تبدیل گشت. اما خاکستر، پایانِ راه نبود؛ خاکستر، آغازِ تولدی دوباره از دلِ خاک بود.آن روز که نیروهای مدافع و رزمندگان جبهه حق، با ایمان به وعده‌ی الهی و عشق به وطن، به سوی خرمشهر هجوم بردند، تنها با تجهیزات نظامی جنگ نمی‌کردند؛ آن‌ها با «عشق» می‌جنگیدند. ۳ خرداد، روزی بود که نشان داد اراده‌ی انسان‌های مؤمن، حتی سخت‌ترین موانع جغرافیایی و نظامی را نیز در هم می‌شکند. آزادسازی خرمشهر، نقطه‌ی عطفی در جنگ بود؛ پیامی به تمام جهان که نشان داد ایران، اگرچه زخمی شده، اما هرگز شکست‌ناپذیر است. در آن روز، هر قدمِ رزمندگان بر خاکِ خرمشهر، تلافیِ هر قطره خونی بود که در طول سال‌های اشغال، بر این خاک ریخته شده بود.امروز، خرمشهر دیگر آن شهرِ سوخته و ویران نیست؛ اما زخم‌های آن هنوز در تار و پود تاریخ و در یادِ مردم جنوب است. میراث خرمشهر، تنها بناهای بازسازی شده یا خیابان‌های مدرن نیست؛ میراث واقعی خرمشهر، «روحیه پایداری» است که در خونِ نسل‌های بعد جاری شده است. ما امروز که از آزادی خرمشهر سخن می‌گوییم، باید از خود بپرسیم: آیا ما نیز در برابر مشکلات و چالش‌های عصر جدید، همان روحیه «خرمشهری» را داریم؟ آیا همان‌گونه که آن‌ها خاکستر را به گلستان تبدیل کردند، ما نیز می‌توانیم از بحران‌ها، فرصت‌های رشد بسازیم؟در سالروز آزادسازی خرمشهر، یادِ تمامی شهدا، رزمندگان و مردمِ صبور این شهرِ باشکوه را گرامی می‌داریم. خرمشهر به ما آموخت که هیچ تاریکی‌ای نمی‌تواند ابدی باشد و هر ویرانه‌ای، پتانسیلی برای ساختنِ دوباره‌ای باشکوهتر دارد. امروز باید با نگاهی به افق‌های روشن، خرمشهر را نه فقط به عنوان یک شهر مرزی، بلکه به عنوان نمادِ شکوهِ ملی و مرکزِ امید، در دل خود حفظ کنیم.آزادی خرمشهر، نه یک پیروزیِ گذرا، که یک درسِ همیشگی برای تمام ایرانیان است: «پایداری، تنها راهِ رسیدن به شکوه است.»