پایگاه خبری و تحلیلی سپیدار آنلاین

مقاومت، پیش از آنکه یک مفهوم سیاسی یا نظامی باشد، یک حقیقت انسانی است؛ حقیقتی ریشه‌دار که از دل دردها، محرومیت‌ها و تهدیدها زاده می‌شود و با امید، ایمان و آگاهی تداوم می‌یابد.
سید محمد حسینی ابراهیم آباد/هفته مقاومت فرصتی است برای بازخوانی همین حقیقت؛ فرصتی برای شنیدن روایت مردمی که ایستادگی را نه در شعارهای پرطمطراق، بلکه در متن زندگی روزمره خود معنا کرده‌اند و با صبر و پایداری، از هویت و آینده‌شان پاسداری کرده‌اند.
در روزگاری که قدرت‌های سلطه‌گر می‌کوشند با ابزار رسانه، تحریم، فشار روانی و جنگ روایت‌ها، ملت‌ها را به فراموشی گذشته و انکار هویت تاریخی خود وادار کنند، مقاومت بیش از هر زمان دیگری به معنای «یادآوری» است؛ یادآوری اینکه یک ملت چه مسیری را پیموده، چه هزینه‌هایی پرداخته و چرا نباید از اصول و آرمان‌های خود فاصله بگیرد. مقاومت، حافظه جمعی یک جامعه است؛ حافظه‌ای زنده که اجازه نمی‌دهد حقیقت قربانی تحریف، سانسور یا روایت‌های وارونه شود.مردم، ستون اصلی مقاومت‌اند. نه تجهیزات پیشرفته و نه تبلیغات پرزرق‌وبرق، هیچ‌کدام بدون همراهی مردم نمی‌تواند ضامن پایداری یک جریان یا یک ملت باشد. آنچه مقاومت را ماندگار می‌کند، پیوند عمیق آن با باورهای اجتماعی، دینی و فرهنگی مردم است. زمانی که جامعه احساس کند مقاومت حافظ کرامت انسانی، امنیت روانی و آینده فرزندانش است، ایستادگی از یک واکنش مقطعی به یک انتخاب آگاهانه و جمعی تبدیل می‌شود.
مقاومت، صرفاً ایستادن در برابر تهدید خارجی نیست؛ بلکه ایستادگی در برابر فرسایش امید، بی‌عدالتی، تحریف حقیقت و عادی‌سازی فشارها نیز بخشی از این مفهوم گسترده است. جامعه‌ای که بتواند در برابر ناامیدی، شکاف‌های اجتماعی و تضعیف سرمایه اجتماعی مقاومت کند، در حقیقت پایه‌های پایداری خود را مستحکم کرده است. از این منظر، مقاومت پیوندی ناگسستنی با انسجام اجتماعی و اعتماد عمومی دارد.نقش رسانه‌ها، نخبگان فکری و فرهنگی در این مسیر تعیین‌کننده است. اگر مقاومت به‌درستی روایت نشود، میدان برای روایت‌های تحریف‌شده و مغرضانه باز خواهد شد. روایت درست مقاومت، روایتی عقلانی، مستند و نزدیک به واقعیت‌های زندگی مردم است؛ روایتی که بتواند همزمان از احساس، منطق و تجربه‌های زیسته بهره بگیرد و مخاطب را به فهمی عمیق‌تر از ضرورت ایستادگی برساند.مقاومت همچنین به معنای نفی زندگی، رفاه و پیشرفت نیست. برعکس، مقاومت زمانی معنا پیدا می‌کند که هدف آن ساختن آینده‌ای امن‌تر، عادلانه‌تر و عزتمندتر برای جامعه باشد. تجربه ملت‌ها نشان داده است که پیشرفت پایدار، بدون استقلال و حفظ کرامت ملی، مفهومی تهی و ناپایدار خواهد بود. مقاومت، تضمین‌کننده همین استقلال و زمینه‌ساز پیشرفت واقعی است.
هفته مقاومت فرصتی برای گفت‌وگو با نسل جوان است؛ نسلی که بیش از هر زمان دیگری در معرض بمباران اطلاعاتی و روایت‌های متضاد قرار دارد. اگر نتوان مفهوم مقاومت را با زبان امروز، با صداقت و شفافیت برای این نسل تبیین کرد، فاصله میان ارزش‌ها و واقعیت‌های اجتماعی عمیق‌تر خواهد شد. مقاومت باید از انحصار کلیشه‌ها خارج و به گفتمانی زنده و پویا در جامعه تبدیل شود.این هفته همچنین زمان مناسبی است برای بازخوانی تجربه‌های تاریخی و درس‌آموخته‌های نسل‌های گذشته. ایستادگی ملت‌ها در بحران‌های گوناگون نشان می‌دهد که مقاومت، نه یک اقدام مقطعی، بلکه فرآیندی مستمر است که نیازمند پایبندی، همبستگی و مسئولیت‌پذیری جمعی است. ملت‌هایی که توانسته‌اند تهدیدها را خنثی کنند و مسیر توسعه و رفاه را هموار سازند، کسانی بوده‌اند که مقاومت را به‌عنوان بخشی از زندگی اجتماعی پذیرفته‌اند و نه صرفاً یک شعار سیاسی.
در نهایت، هفته مقاومت یادآور این حقیقت است که آینده، سهم ملت‌هایی است که اجازه نمی‌دهند هویت و سرنوشت‌شان در اتاق‌های بسته قدرت‌های سلطه‌گر نوشته شود. مقاومت، انتخاب آگاهانه مردمی است که می‌خواهند نویسنده تاریخ خویش باشند؛ انتخابی که اگر با عقلانیت، وحدت و امید همراه شود، نه‌تنها تهدیدها را خنثی می‌کند، بلکه افق‌های تازه‌ای از امنیت، پیشرفت و عزت را پیش روی جامعه می‌گشاید.