پایگاه خبری و تحلیلی سپیدار آنلاین

انقلاب‌ها همیشه در روز پیروزی خلاصه نمی‌شوند. گاهی سرنوشت یک ملت، نه در لحظه اعلام پیروزی، بلکه در روزهای پیش از آن رقم می‌خورد؛ روزهایی که هنوز همه‌چیز قطعی نیست، اما امید از تردید جلوتر ایستاده است.
محمد جعفری/ ۲۰ بهمن ۱۳۵۷، یکی از همان روزهاست؛ روزی که انقلاب اسلامی هنوز به پیروزی نرسیده بود، اما شکست‌ناپذیر شده بود.در فاصله میان ۲۰ تا ۲۲ بهمن، ایران در وضعیتی نفس‌گیر قرار داشت. رژیم پهلوی اگرچه در ظاهر هنوز قدرت را در اختیار داشت، اما در واقع ستون‌های اقتدارش یکی‌یکی فرو می‌ریخت. خیابان‌ها دیگر تنها محل عبور نبودند؛ به صحنه تصمیم مردم تبدیل شده بودند. اعتصابات ادامه داشت، حضور مردمی گسترده‌تر می‌شد و ترس، جای خود را به جسارت داده بود. این فاصله کوتاه، با ایمان مردم پر شد؛ ایمانی که نه از تحلیل‌های سیاسی، بلکه از باور به حقانیت مسیر انقلاب سرچشمه می‌گرفت.
۲۰ بهمن، روزی بود که بسیاری دریافتند بازگشتی در کار نیست. رژیمی که سال‌ها با تکیه بر زور و حمایت بیگانگان ایستاده بود، حالا با مردمی روبه‌رو شده بود که دیگر عقب نمی‌نشستند. مردم، پیروزی را نه در سقوط نهایی، بلکه در ایستادگی جمعی تجربه می‌کردند. هر قدم در خیابان، هر شعار، هر همدلی، نشانه‌ای از عبور جامعه از مرز ترس بود.
نکته مهم این روزها، نقش مردم عادی در پیشبرد انقلاب است. انقلاب اسلامی، پروژه گروهی خاص یا حرکتی محدود به نخبگان نبود؛ یک خواست عمومی بود که از دل خانه‌ها، محله‌ها، مساجد و کارخانه‌ها برخاست. در روزهای منتهی به ۲۲ بهمن، این مردم بودند که بار اصلی تحولات را بر دوش کشیدند. انقلاب، پیش از آنکه در بیانیه‌ها پیروز شود، در دل‌ها تثبیت شد.
در این میان، ایمان به رهبری امام خمینی(ره) نقشی کلیدی داشت. اعتماد مردم به راهی که انتخاب کرده بودند، اجازه نداد تردیدها بر اراده عمومی غلبه کند. پیام‌های امیدبخش، تأکید بر وحدت و پرهیز از خشونت بی‌هدف، باعث شد انقلاب در حساس‌ترین مقطع خود، از مسیر اصلی منحرف نشود. فاصله ۲۰ تا ۲۲ بهمن، آزمون بلوغ یک ملت بود؛ آزمونی که با موفقیت پشت سر گذاشته شد.
این مقطع تاریخی، تنها یک روایت گذشته نیست؛ درسی ماندگار برای امروز است. هر جامعه‌ای که در آستانه یک تصمیم بزرگ قرار می‌گیرد، روزهایی شبیه ۲۰ بهمن را تجربه می‌کند؛ روزهایی که هنوز پیروزی قطعی نیست، اما عقب‌نشینی، به‌مراتب پرهزینه‌تر از ایستادگی است. انقلاب اسلامی به ما آموخت که پایداری در لحظات مبهم، سرنوشت‌سازتر از شادی در روز پیروزی است.
از ۲۰ بهمن تا ۲۲ بهمن، فاصله‌ای کوتاه اما سرنوشت‌ساز وجود داشت؛ فاصله‌ای که نه با سلاح، نه با قدرت‌های خارجی، بلکه با ایمان، وحدت و حضور مردم پر شد. پیروزی انقلاب اسلامی، محصول همین ایمان جمعی بود؛ ایمانی که نشان داد وقتی ملتی به راه خود باور دارد، تاریخ ناچار به همراهی با اوست.
اکنون که هر سال به این روزها نزدیک می‌شویم، بازخوانی آن فاصله کوتاه، ضرورتی فراتر از یادآوری تاریخی دارد. ۲۰ بهمن یادآور این حقیقت است که پیروزی‌های بزرگ، پیش از آنکه در تقویم ثبت شوند، در دل‌های مردم شکل می‌گیرند؛ و ۲۲ بهمن، نتیجه همان باورهایی است که دو روز زودتر، خیابان‌ها را پر کرده بود.